چه سخت گذشت...آنقدر که نتوانستم به آوای سکوت بیایم و آواهای شما رو بشنوم. چقدر کامنتاتون رو دوست داشتم. سارا, الناز, مهدی,ثمین, ریرا... حرفاتون بغض 2 هفته ایم رو زنده کرد.غم ندا و نداها رو زنده کرد...غم روز مادر و خون های پایمال,غم خواسته ی کوچک معصوم مان (( آزادی)). غم شنبه ی ماتم زده...غم مظلومیت بی پناهمان .غم غمهامان..

برخیز شتربانا رو پست کردم با هزار امید و آرزو.. آرزوهایم مرد.. حالا من ماندم و شما,اما اگر بگذارند. دیگر کدام دل را نگه دارم به انتظار کدام سحر خاموش و سرد..چقدر بغض هایم راکشتم... چقدر حرف دارم... آنقدر که با نوشتن نمیتوانم شریکتان کنم. فریاد میخواهم...الناز... شاید..شاید..شاید..کسی بیاید..کسی دیگر کسی بهتر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آنک قصابان اند

بر گذرگاه ها مستقر

با کُنده و ساتوری خون آلود

                                 روزگار غریبی است، نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

                                شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

***

ابلیس پیروزمست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

                              خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

خوشحالم که هستید